1. Ga naar de Delhaize en koop een zak diepgevroren nasi goreng.
2. Ga naar huis.
3. Giet de inhoud van de zak in een plastic schotel.
4. Zet die schotel in uw combi-oven voor 6 minuten op 250°C.
5. Probeer er de schotel uit te nemen maar merk dat ze eigenlijk over uw diepgevroren nasi goreng is gesmolten.
6. Word rood en leg uw bezoek uit dat het avondmaal niet meer eetbaar is.
7. Aanschouw hoe de andere persoon niet meer bijkomt van het lachen.
We zijn nog maar woensdag en ik heb het aantal uren van het wettelijk regime al ruimschoots overschreden – voor de leken: dat is dus 38u per week. Een geluk dat ik dit werk graag doe. En dat dit niet elke week zo is… hopelijk. Slaapwel!
Na vier maanden doodse stilte ben ik er weer. Eindelijk een werkende laptop aan de haak kunnen slaan. Om eerlijk te zijn heb ik maar zelden mijn computer gemist. Ik heb dan ook niet stilgezeten in tussentijd, waarvan het belangrijkste: een nieuwe job gestart. *Stress!* Maar met de zomer in het verschiet wordt het tijd om terug in blogactie te schieten. Ik ga ook meteen het decor wat opfrissen. Maar eerst: ontkateren na een zwaar nachtje en nog gaan stemmen ook begot!
Mijn laptop heeft het begeven. Het is er nu echt wel mee gedaan. Na maanden knoeien en vloeken heeft hij finaal de geest gegeven. Bijkomend probleempje: qua timing kon het niet slechter uitkomen dan nu. Ik heb namelijk ander werk gevonden – hoezee, dit is het goede nieuws – en moet zodoende een paar weken overbruggen op mijn spaarcenten. Grote uitgaven zitten er dus eigenlijk niet in. Kak! Een maand zonder computer zie ik eigenlijk wel helemaal niet zitten, dus we gaan straks nog even budgetteren. *Zucht* Enniweez, als het weer eens stil is, dan weet je nu waarom.
Als we dan toch bezig zijn over hebbedingen. Dit is er ook één: een juweel van Tomoko Furusawa. Deze ingeweken Japanse maakt oorringen en kettingen. In haar ontwerpen gebruikt ze vaak planten en dieren. Mooie, mooie dingen allemaal! En ze verkopen ze ook nog eens in een van mijn favoriete winkels. Nu alleen nog hopen dat ik niet achterover val van het prijskaartje.
Ik heb wel nog maar net een nieuwe wekker voor kerst gekregen, maar als ik deze zag staan, kon ik niet weerstaan. Het is bovendien niet enkel een wekker, maar ook een thermometer en weerstation. Meestal zijn dat zulke saaie ondingen dat geen haar op mijn hoofd er zou aan denken om zoiets aan te schaffen, maar deze werkt met kleurtjes en lichtjes. Spek naar mijn bek dus! Klikklik.
Vanavond is er in Aalst een comedy night, in een klein zaaltje van het TAL – vriendelijke mensen daar trouwens. De hoofdklepper is niemand minder dan Henk Rijckaert. Herinner ik me nu plots dat er in het verleden een belofte werd gedaan. Nu nog zien dat ik het daar vind in die achterbuurt van Alosta City.
Vandaag heb ik het tweede stuk van mijn kookpottendroomcollectie aangeschaft: een wok. Handig, aangezien ik mijn oude wok vorige week bij het groot huisvuil heb gezet. Dat was onhandig ding dat helemaal scheef getrokken was en dus de neiging had om van mij vuur te vallen. Ik had hem dan ook maar ergens gratis gekregen. En de wokken stonden nog eens in promotie ook bij Katherine Bouckaert. Perfecte timing dus. Nu sparen voor een cocotte!
Na jaren van examens in januari had ik dit jaar eindelijk de tijd om naar de Singel te trekken. De Nachten zou namelijk hét mekka zijn voor de kunst-, literatuur-, poëzie- en muziekminnende mens. Viel dat even tegen, zeg. Het was meer het mekka van de bolletjes- op streepjes- op karootjesdragende medemens, een categorie waar ik – voor alle duidelijkheid – niet bijhoor.
Ok, er was de hype rond Ex-Drummer, ongetwijfeld een goede film naar het boek van Herman Brusselmans, niet in het minst door de fantastische muziek van Millionaire. Er was Stijn. Er werd voorgedragen uit het werk van Bekende Poëten.
Maar wat deden die X-Boxen en Wii’s daar? Waarom waren sommige voorstellingen afgeschaft? Waarom hingen de muren niet vol met kunst en poëzie? Maar vooral, waar was de intimiteit? De meeste voorstellingen gingen door in de grote zalen waar te pas en te onpas lallende dronkaards en schreeuwende pubers binnenvielen. En ook: zitten groepen als Millionaire en Stijn daar wel op hun plaats? Beide zijn dat fantastische muzikanten die geweldige muziek maken, maar als je er vanuit je zeteltje moet naar staren, voel je dat het niet helemaal klopt. Zet die in een zaal waar je met zijn allen met je kont kan draaien, en vraag de betere singer-songwriters naar De Nachten. Ideetjes voor volgend jaar misschien?
You Are 33% Addicted to the Internet |
|
|
Are You Addicted to the Internet?
Dat valt nog best mee, niet? Of ben ik te mild geweest?
(via Mo(nu)ments)
Op het forum
|
